English version:
Jean Paul Gaultier, one of the best known French fashion designer, is mainly associated with his striped clothes as well as with Madonna’s peaked corset. He presents his clothes under his own name since nearly 40 years. The fashion heritage and variety of inspirations has been presented in London’s Barbican during exhibition named: “The Fashion World of Jean Paul Gaultier From the Sidewalk to the Catwalk”. Due to the fact, that recently I had an unusual pleasure to stay in London for nearly a week, I couldn’t miss such an opportunity to see these magnificent fashion-art-pieces as well as educate myself in the achievements and inspirations of this great designer.
The first thing, that caught my attention was the preparation of the exhibition itself. Every section was divided by inspirations and the leading character of the clothing, whereas the explanations were put on the walls with neon headline. Obviously, the exhibition started with the striped and sailor inspired clothes (including also mermaid’s alike gowns) – and then I got scared nearly to death – it had appeared, that the mannequins had moving faces screened on them. You can imagine my face expression, when I saw that mannequin is looking at me. Moving forward, there had been another mannequin, which had screened the face of Jean Paul Gaultier himself, where he had been welcoming to the exhibition (click here).
Second room had been ‘opened’ with catwalk and moving mannequins with French-inspired haute couture silhouettes – it even gave the spectators an opportunity to sit in the first row of Gaultier fashion show (click). And here comes a short explanation of the theory, which at least I created after viewing these outfits – if someone still wonders, what does it mean, that the designer has his own characteristic style, Gaultier’s exhibition explains it well – the mix’n’mingle of clothing from different time periods, starting from the beginning of his career until the current times, from haute couture to pret-a-porter – everything still matches each other. What is more – this tendency was visible on entire exhibition – in every inspirational section the years of clothes creation differs a lot, but still gives the impression of time universality.
Getting back to the exhibition – second room, except the Parisienne style was filled with British inspired clothes, especially with punk subculture. Jean Paul Gaultier was hugely impressed and inspired with Great Britain – he loved taking weekend trips in the early 1970s to London, where he especially discovered Camden Town district and Portobello Road. Variety of different tribes of dandies, punks and rockers influenced him a lot. And so the wide range of these fascination continued on the exhibition – military gowns, avant-garde jeans total looks (here my small sentiment to 90’s woke up), and loads, loads of punk inspired clothes.
Exhibition continued with the presentation of Gaultier’s biggest muses and their clothes, including obviously special ‘section’ for Madonna and her spiky corsets. But also Kylie Minogue’s stage costumes, Grace Jones, Andrej Pejic/Andreja Pejić, and so on.
Upstairs, magnificent exhibition continued, as well as my phone with which I have been taking pictures died. Another rooms were representing other huge fascinations of Gaultier, starting with different ethnic roots. I felt totally in love with haute couture inspired with African tribes, as well with Orthodox Jews. The Orthodox Jews inspired clothes perfectly shows, that Jean Paul Gaultier is getting influenced and inspired by everything that he sees on the street – once he saw Orthodox Jews on the streets of New York, he decided to design clothes alike these which he saw on this people. Presented inspirations included also Gothicism, travelers or Indians.
Another parts of exhibition were represented Gaultier’s fascinations more in the humans bodies and the sexuality – S&M inspired designs, a bit more erotic clothes, constructed mainly from lances, which reminded more of sexy lingerie than actual dresses. Last room, which I had pleasure to see, was the one inspired strictly with human organisms and bodies, but also illnesses and pure biological aspects (for example veins, arteries, circulatory system, and so on). Here, I have learned another crucial characteristics of Jean Paul Gaultier’s heritage and visionary – designers interest in the trans-gender vision of the clothing, as well as division between sexes. “Except for the medieval codpiece and the bra, garments have never had a gender”. Once, Gaultier presented male-models on the catwalk in skirts – somewhere like 30 years ago. These designs moved fashion-female-editors, who had decided to skip the further part of the fashion show.
“Men, as well as women, can want couture designs; they can also desire luxurious clothes made by hand. (…) If I show men as boy-toys, then, logically, they should have the same advantages as women and the same access to the ultimate in luxury.”
In my opinion, such an approach totally explains the appearance on the catwalk of Conchita Wurst at the recent fashion show of JPG.
It is surprising, however, that Gaultier in his fascination of human bodies and fetishistic aspects of the sexuality, was still able to create a romantic and subtle character of his designs. And that might slightly sum up Jean Paul Gaultier’s style – except mentioned French-inspired clothing, Gaultier’s style shares the variety of the world – multiculturalism, different believes, religions, ethnic roots, et cetera. And nothing can be more flattering to the eyes of audience, that such diverse masterpieces.
Polish version:
Jean Paul Gaultier, jeden z najpopularniejszych współczesnych, francuskich projektantów, jest prawdopodobnie najbardziej kojarzony z jego ‘pasiastymi’, marynarskimi projektami, oraz z spiczastym gorsetem Madonny. Gaultier prezentuje projekty pod swoim nazwiskiem już od 40 lat. Jego ‘dziedzictwo modowe’, jak i cały dorobek artystyczny został zaprezentowany na wystawie w Londyńskim Barbicianie, pod tytułem: „The Fashion World of Jean Paul Gaultier From the Sidewalk to the Catwalk” czyli w wolnym tłumaczeniu na polski: „Modowy świat Jean Paul Gaultiera. Od chodnika po wybieg”. W związku z faktem, że w lipcu miałam wielką przyjemność przebywać w Londynie (o powodzie mojej wizyty w krótce), nie mogłam przegapić okazji, aby ominąć tę piękną, artystyczno-modową wystawę, jak również ‘doedukować’ się w kwestiach związanych z dorobkiem i inspiracjami tego genialnego projektanta.
Pierwszy aspekt wystawy, który zwrócił moją uwagę, było samo przygotowanie ekspozycji. Poszczególne części wystawy były podzielone tematycznie, na inspiracje i wiodący charakter danych projektów, a informacje dotyczące danego stylu były umieszczone na ścianach z niebiesko-neonowymi nagłówkami. Oczywiście, ekspozycja zaczęła się od paskowanych i marynistycznych projektów Gaultier’a (oraz sukniami inspirowanymi syrenami). I tutaj prawie dostałam zawału – okazało się, że manekiny mają naświetlane twarze, które się oczywiście ruszały. Proszę sobie wyobrazić moją minę, jak podziwiam suknię, podnoszę wzrok, a na mnie patrzy się manekin i puszcza mi oko. Kilka kroków dalej, męski manekin miał naświetlaną twarz samego Jean Paul Gaultier’a, który witał zwiedzających na wystawie – oczywiście, załączam krótki filmik, aby oddać ten genialny pomysł. (kliknij tutaj).
Drugi pokój ‘otwierał’ wybieg z poruszającymi się manekinami, ubranymi w inspirowane ‘stylem paryskim’ haute couture, gdzie odwiedzający mogli usiąść i podziwiać sylwetki w pierwszym rzędzie (klik). I tutaj pojawia się pierwsza, krótka teoria, która naszła mnie po obejrzeniu tych stylizacji (z wybiegu) – jeżeli ktoś się zastanawia, na czym polega ‘styl’ projektanta i jego konsekwencja, wystawa Gaultiera przedstawia to idealnie – wielka mieszanka ubrań, z różnych okresów czasowych (od początku kariery, po najnowsze projekty), od haute couture po pret-a-porter, i wszystko wymieszane ze sobą na sylwetkach manekinów. Ta tendencja była widoczna na całej ekspozycji – w każdym sektorze ‘inspiracyjnym’ rok powstania poszczególnych ubrań znacznie się różni, nadając jednak wrażenie uniwersalizmu.
Powracając do tematu wystawy – drugi pokój, poza wyjątkiem wspomnianego już stylu paryskiego, był wypełniony stylem ‘brytyjskim’, w szczególności subkulturą punkową. Jean Paul Gaultier był pod niesamowitym wrażeniem Wielkiej Brytanii – na początku lat 70, uwielbiał odwiedzać Londyn na ‘weekendowe wypady’, gdzie odkrywał dzielnice Camden Town i Portobello. Różnorodności subkulturowe, takie jak dandysi, punki, rockersi bardzo wpłynęły na wizje i twórczość projektanta. Ta różnorodność jest widoczna również na wystawie – suknie moro, awangardowe stylizacje, od stóp do głów pokryte jeansem (tutaj obudził się we mnie mały sentyment do lat 90, ale, jak widać na zdjęcia, detale wprawiają w osłupienie) i ogrom punku.
Dalej, na wystawie zostały zaprezentowane największe muzy Gaultiera oraz ich kultowe, wręcz legendarne kostiumy, włącznie ze specjalną sekcją poświęconą Madonnie, jej gorsetom, ale również sukniami scenicznymi Kylie Minogue, Grace Jones, Andrej Pejic/Andreja Pejić, etc.
Piękna wystawa miała swoją kontynuację na drugim piętrze, jednak telefon, którym robiłam zdjęcia, padł. Kolejne pokoje prezentowały inne, wielkie inspiracje Gaultiera, zaczynając od różnych korzeni etnicznych i religijnych. Zdecydowanie zakochałam się w haute couture inspirowanymi plemionami Afrykańskimi. Ogromne wrażenie zrobiły na mnie również projekty inspirowane ortodoksyjnymi żydami, które rewelacyjnie pokazywały, iż Jean Paul inspirował się wszystkim, co widział na ulicach. Historia jest taka, iż JPG spotkał kiedyś na nowojorskich ulicach właśnie ortodoksyjnych żydów – ich wygląd tak zaciekawił tego francuskiego projektanta, iż postanowił poświęcić kilka ubrań właśnie im. Zaprezentowane zostały również inspiracje subkulturą gotycką, podróżnikami oraz Indianami.
Kolejne części ekspozycje prezentowały fascynacje Gaultiera związane z ludzkim ciałem I seksualnością – projekty inspirowane fetyszem S&M, dużo erotyzmu, skonstruowanego głównie z koronek, które przypominały bardziej sensualną i seksowną bieliznę, niż rzeczywiste, wieczorowe suknie. Ostatni pokój, który miałam niewątpliwą przyjemność zobaczyć, były ubrania inspirowana ludzkim ciałem, organizmem, ale również chorobami i czysto biologicznymi aspektami (np. żyły, tętnice, system krwionośny, etc). Tutaj, znowu ważna lekcja dotycząca artystycznego dziedzictwa Gaultiera i wizji, podejścia do mody – projektant jest wielce zafascynowany seksualnością i przynależnością, a raczej jej brakiem do konkretnych płci. Stwierdził, iż „oprócz średniowiecznej kolczugi i biustonosza, żadne ubrania nie miały ‘płci’.”. Swego czasu, Gaultier zaprezentował męskich modeli na wybiegu w spódnicach – coś, około 30 lat temu, co wywołało wielkie oburzenie u modowych redaktorek, które postanowiły ostentacyjnie wyjść z pokazu.
„Mężczyźni, tak samo jak kobiety, mogą chcieć nosić projekty couture: mogą również chcieć luksusowe ubrania, ręcznie robione (…). Jeżeli pokazuję mężczyzn, jako chłopców-zabawki, logicznie, też powinni posiadać takie same aspekty jak kobiety i mieć taki sam dostęp do luksusu.”
W mojej opinii, takie fascynacje mieszania płci, wręcz eksperymentowania z seksualnością, idealnie tłumaczy (dla wielu osób) szokujące pojawienie się Conchity Wurst na ostatnim pokazie JPG.
Zadziwiające jest jednak to, iż fascynacje oraz interpretacje ludzkim organizmem I seksualnymi fetyszami, jest nadal pełne romantycznego I subtelnego charakteru, modowej lekkości projektów. I właśnie taka złożoność stylu i inspiracji idealnie podsumowuje działalność Jean Paul Gaultier’a – może, za wyjątkiem stylistyki a la Paryżanka. Gaultier prezentuje różnorodność całego świata – mulit-kulti, dziwne wyznania religijne, korzenie etniczne, et cetera. I nic tak bardzo nie cieszy oka widowni, jak piękna różnorodność.
Second room had been ‘opened’ with catwalk and moving mannequins with French-inspired haute couture silhouettes – it even gave the spectators an opportunity to sit in the first row of Gaultier fashion show (click). And here comes a short explanation of the theory, which at least I created after viewing these outfits – if someone still wonders, what does it mean, that the designer has his own characteristic style, Gaultier’s exhibition explains it well – the mix’n’mingle of clothing from different time periods, starting from the beginning of his career until the current times, from haute couture to pret-a-porter – everything still matches each other. What is more – this tendency was visible on entire exhibition – in every inspirational section the years of clothes creation differs a lot, but still gives the impression of time universality.
Getting back to the exhibition – second room, except the Parisienne style was filled with British inspired clothes, especially with punk subculture. Jean Paul Gaultier was hugely impressed and inspired with Great Britain – he loved taking weekend trips in the early 1970s to London, where he especially discovered Camden Town district and Portobello Road. Variety of different tribes of dandies, punks and rockers influenced him a lot. And so the wide range of these fascination continued on the exhibition – military gowns, avant-garde jeans total looks (here my small sentiment to 90’s woke up), and loads, loads of punk inspired clothes.
Exhibition continued with the presentation of Gaultier’s biggest muses and their clothes, including obviously special ‘section’ for Madonna and her spiky corsets. But also Kylie Minogue’s stage costumes, Grace Jones, Andrej Pejic/Andreja Pejić, and so on.
Upstairs, magnificent exhibition continued, as well as my phone with which I have been taking pictures died. Another rooms were representing other huge fascinations of Gaultier, starting with different ethnic roots. I felt totally in love with haute couture inspired with African tribes, as well with Orthodox Jews. The Orthodox Jews inspired clothes perfectly shows, that Jean Paul Gaultier is getting influenced and inspired by everything that he sees on the street – once he saw Orthodox Jews on the streets of New York, he decided to design clothes alike these which he saw on this people. Presented inspirations included also Gothicism, travelers or Indians.
Another parts of exhibition were represented Gaultier’s fascinations more in the humans bodies and the sexuality – S&M inspired designs, a bit more erotic clothes, constructed mainly from lances, which reminded more of sexy lingerie than actual dresses. Last room, which I had pleasure to see, was the one inspired strictly with human organisms and bodies, but also illnesses and pure biological aspects (for example veins, arteries, circulatory system, and so on). Here, I have learned another crucial characteristics of Jean Paul Gaultier’s heritage and visionary – designers interest in the trans-gender vision of the clothing, as well as division between sexes. “Except for the medieval codpiece and the bra, garments have never had a gender”. Once, Gaultier presented male-models on the catwalk in skirts – somewhere like 30 years ago. These designs moved fashion-female-editors, who had decided to skip the further part of the fashion show.
“Men, as well as women, can want couture designs; they can also desire luxurious clothes made by hand. (…) If I show men as boy-toys, then, logically, they should have the same advantages as women and the same access to the ultimate in luxury.”
In my opinion, such an approach totally explains the appearance on the catwalk of Conchita Wurst at the recent fashion show of JPG.
It is surprising, however, that Gaultier in his fascination of human bodies and fetishistic aspects of the sexuality, was still able to create a romantic and subtle character of his designs. And that might slightly sum up Jean Paul Gaultier’s style – except mentioned French-inspired clothing, Gaultier’s style shares the variety of the world – multiculturalism, different believes, religions, ethnic roots, et cetera. And nothing can be more flattering to the eyes of audience, that such diverse masterpieces.
Polish version:
Jean Paul Gaultier, jeden z najpopularniejszych współczesnych, francuskich projektantów, jest prawdopodobnie najbardziej kojarzony z jego ‘pasiastymi’, marynarskimi projektami, oraz z spiczastym gorsetem Madonny. Gaultier prezentuje projekty pod swoim nazwiskiem już od 40 lat. Jego ‘dziedzictwo modowe’, jak i cały dorobek artystyczny został zaprezentowany na wystawie w Londyńskim Barbicianie, pod tytułem: „The Fashion World of Jean Paul Gaultier From the Sidewalk to the Catwalk” czyli w wolnym tłumaczeniu na polski: „Modowy świat Jean Paul Gaultiera. Od chodnika po wybieg”. W związku z faktem, że w lipcu miałam wielką przyjemność przebywać w Londynie (o powodzie mojej wizyty w krótce), nie mogłam przegapić okazji, aby ominąć tę piękną, artystyczno-modową wystawę, jak również ‘doedukować’ się w kwestiach związanych z dorobkiem i inspiracjami tego genialnego projektanta.
Pierwszy aspekt wystawy, który zwrócił moją uwagę, było samo przygotowanie ekspozycji. Poszczególne części wystawy były podzielone tematycznie, na inspiracje i wiodący charakter danych projektów, a informacje dotyczące danego stylu były umieszczone na ścianach z niebiesko-neonowymi nagłówkami. Oczywiście, ekspozycja zaczęła się od paskowanych i marynistycznych projektów Gaultier’a (oraz sukniami inspirowanymi syrenami). I tutaj prawie dostałam zawału – okazało się, że manekiny mają naświetlane twarze, które się oczywiście ruszały. Proszę sobie wyobrazić moją minę, jak podziwiam suknię, podnoszę wzrok, a na mnie patrzy się manekin i puszcza mi oko. Kilka kroków dalej, męski manekin miał naświetlaną twarz samego Jean Paul Gaultier’a, który witał zwiedzających na wystawie – oczywiście, załączam krótki filmik, aby oddać ten genialny pomysł. (kliknij tutaj).
Drugi pokój ‘otwierał’ wybieg z poruszającymi się manekinami, ubranymi w inspirowane ‘stylem paryskim’ haute couture, gdzie odwiedzający mogli usiąść i podziwiać sylwetki w pierwszym rzędzie (klik). I tutaj pojawia się pierwsza, krótka teoria, która naszła mnie po obejrzeniu tych stylizacji (z wybiegu) – jeżeli ktoś się zastanawia, na czym polega ‘styl’ projektanta i jego konsekwencja, wystawa Gaultiera przedstawia to idealnie – wielka mieszanka ubrań, z różnych okresów czasowych (od początku kariery, po najnowsze projekty), od haute couture po pret-a-porter, i wszystko wymieszane ze sobą na sylwetkach manekinów. Ta tendencja była widoczna na całej ekspozycji – w każdym sektorze ‘inspiracyjnym’ rok powstania poszczególnych ubrań znacznie się różni, nadając jednak wrażenie uniwersalizmu.
Powracając do tematu wystawy – drugi pokój, poza wyjątkiem wspomnianego już stylu paryskiego, był wypełniony stylem ‘brytyjskim’, w szczególności subkulturą punkową. Jean Paul Gaultier był pod niesamowitym wrażeniem Wielkiej Brytanii – na początku lat 70, uwielbiał odwiedzać Londyn na ‘weekendowe wypady’, gdzie odkrywał dzielnice Camden Town i Portobello. Różnorodności subkulturowe, takie jak dandysi, punki, rockersi bardzo wpłynęły na wizje i twórczość projektanta. Ta różnorodność jest widoczna również na wystawie – suknie moro, awangardowe stylizacje, od stóp do głów pokryte jeansem (tutaj obudził się we mnie mały sentyment do lat 90, ale, jak widać na zdjęcia, detale wprawiają w osłupienie) i ogrom punku.
Dalej, na wystawie zostały zaprezentowane największe muzy Gaultiera oraz ich kultowe, wręcz legendarne kostiumy, włącznie ze specjalną sekcją poświęconą Madonnie, jej gorsetom, ale również sukniami scenicznymi Kylie Minogue, Grace Jones, Andrej Pejic/Andreja Pejić, etc.
Piękna wystawa miała swoją kontynuację na drugim piętrze, jednak telefon, którym robiłam zdjęcia, padł. Kolejne pokoje prezentowały inne, wielkie inspiracje Gaultiera, zaczynając od różnych korzeni etnicznych i religijnych. Zdecydowanie zakochałam się w haute couture inspirowanymi plemionami Afrykańskimi. Ogromne wrażenie zrobiły na mnie również projekty inspirowane ortodoksyjnymi żydami, które rewelacyjnie pokazywały, iż Jean Paul inspirował się wszystkim, co widział na ulicach. Historia jest taka, iż JPG spotkał kiedyś na nowojorskich ulicach właśnie ortodoksyjnych żydów – ich wygląd tak zaciekawił tego francuskiego projektanta, iż postanowił poświęcić kilka ubrań właśnie im. Zaprezentowane zostały również inspiracje subkulturą gotycką, podróżnikami oraz Indianami.
Kolejne części ekspozycje prezentowały fascynacje Gaultiera związane z ludzkim ciałem I seksualnością – projekty inspirowane fetyszem S&M, dużo erotyzmu, skonstruowanego głównie z koronek, które przypominały bardziej sensualną i seksowną bieliznę, niż rzeczywiste, wieczorowe suknie. Ostatni pokój, który miałam niewątpliwą przyjemność zobaczyć, były ubrania inspirowana ludzkim ciałem, organizmem, ale również chorobami i czysto biologicznymi aspektami (np. żyły, tętnice, system krwionośny, etc). Tutaj, znowu ważna lekcja dotycząca artystycznego dziedzictwa Gaultiera i wizji, podejścia do mody – projektant jest wielce zafascynowany seksualnością i przynależnością, a raczej jej brakiem do konkretnych płci. Stwierdził, iż „oprócz średniowiecznej kolczugi i biustonosza, żadne ubrania nie miały ‘płci’.”. Swego czasu, Gaultier zaprezentował męskich modeli na wybiegu w spódnicach – coś, około 30 lat temu, co wywołało wielkie oburzenie u modowych redaktorek, które postanowiły ostentacyjnie wyjść z pokazu.
„Mężczyźni, tak samo jak kobiety, mogą chcieć nosić projekty couture: mogą również chcieć luksusowe ubrania, ręcznie robione (…). Jeżeli pokazuję mężczyzn, jako chłopców-zabawki, logicznie, też powinni posiadać takie same aspekty jak kobiety i mieć taki sam dostęp do luksusu.”
W mojej opinii, takie fascynacje mieszania płci, wręcz eksperymentowania z seksualnością, idealnie tłumaczy (dla wielu osób) szokujące pojawienie się Conchity Wurst na ostatnim pokazie JPG.
Zadziwiające jest jednak to, iż fascynacje oraz interpretacje ludzkim organizmem I seksualnymi fetyszami, jest nadal pełne romantycznego I subtelnego charakteru, modowej lekkości projektów. I właśnie taka złożoność stylu i inspiracji idealnie podsumowuje działalność Jean Paul Gaultier’a – może, za wyjątkiem stylistyki a la Paryżanka. Gaultier prezentuje różnorodność całego świata – mulit-kulti, dziwne wyznania religijne, korzenie etniczne, et cetera. I nic tak bardzo nie cieszy oka widowni, jak piękna różnorodność.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz